Franse avonturen

Volgeladen

“Deze keer hoeft er toch niks bijzonders mee?”
Een vraag die ik elke keer weer met “ik dacht het niet” beantwoord, maar bij vertrek is het plaatje toch vaak het tegenovergestelde.
De auto is bijna altijd tot aan de nok toe gevuld met planten, een tafeltje, oude tuinstoeltjes, oud gereedschap, nieuwe kussens etc.. terwijl we voor onszelf hooguit 1 tas per persoon meenemen.
“Kun je nog een kruiwagen gebruiken?” Een overbodige vraag. Ik kan altijd alles gebruiken. In ruil voor een paar lavendelplanten en een zak potgrond, slijt ie nu zijn verdere leven op het Franse platteland. Steeds vaker krijgen we de vraag of we nog dit of dat kunnen gebruiken. De meeste weten natuurlijk ook wel dat ik het leuk vind om dingen op te knappen.
Zo ook mijn zusje, die laatst belde. “Hé, ik sta hier in een tweedehands zaakje en ik zie een tafeltje, echt iets voor jou. De kleur is een beetje fout en er zit een raar blad op, maar als je dat eraf haalt kan ie heel leuk zijn, ik heb er geen plek voor dus kom snel kijken”. Ik kan niet snel even langs komen dus op goed geluk laat ze ‘m voor mij apart zetten. Dat heeft ze goed gezien. Onder de legergroene verf komt een toppertje tevoorschijn. Ok, drie lagen afbijt en een versleten krabber verder, maar dan heb je ook wat. En dat voor 12 euro 50, een paar dagen krabben in de zon en ondertussen lekker bruin worden.
Voorzien van een nieuw kleurtje prijkt het tafeltje nu in de woonkamer. Daarnaast staan een ouderwetse schemerlamp die ook al een verfbeurt heeft gehad en voorzien is van een moderne kap waardoor ie een hele eigentijdse look heeft gekregen.
Een kennis van mijn vader houdt om gezondheidsredenen vroegtijdig op met zijn volkstuintje. In die tuin staan prachtige oude rozen en bij navraag mag ik ze met alle plezier uitgraven en meenemen. Alle bejaarde vrienden van mijn vader verklaren mij voor gek. “Wat moet je met die oude dingen, die gaan het vast niet doen, koop toch nieuwe”. Maar dat wil ik niet, want ik ken deze en ze zijn prachtig en bovendien geuren ze zoals je van rozen verwacht. Overweldigend.
In augustus steek ik de struiken rond en in november zet ik ze - voorzien van een lekker laagje stalmest – in grote plastic potten. Afgedekt laat ik ze overwinteren.
Als ik ze in april ophaal staan ze er schitterend bij, vol met mooie stevige uitlopers. Dat hadden de heren niet gedacht en ze binden al een beetje in. Zo rijden we met een auto vol rozenstruiken richting Frankrijk. Als we in juni weer terugkomen, staan mijn rozen triomfantelijk te bloeien, alsof ze hetzelfde hebben gedacht als ik. Hoezo, gaan wij het niet doen!!!!
Deze keer gaat er een mooie oude stoel mee. Voor mijn werk liet ik een paar jaar geleden tweedehands spullen kopen op een rommelmarkt in België, met als doel die spullen op knappen en ze een totaal ander uiterlijk geven. Tussen die spullen zat een echte antieke stoel, die ik herkende als een typische stoel uit onze streek. Doodzonde om die aan een maffe metamorfose te onderwerpen, dus die liet ik snel apart zetten.
Na een paar jaar ben ik wat anders gaan doen en heb niet meer aan die stoel gedacht. Tot een paar weken geleden een oud-collega mij belt en vraagt of ik nog interesse heb in die stoel. Ze zijn aan het opruimen en hij staat in de weg. Ik kan ‘m voor een zacht prijsje overnemen. Natuurlijk wil ik ‘m hebben. Ook al was ik ‘m een beetje vergeten, ik heb altijd gedacht dat ie ooit in ons huis zou komen te staan.
Ik weet ook precies was ik er mee wil doen. De bordeauxrode nepvelours gaat er meteen af en daarvoor in de plaats heb ik een mooie romantische stof met geborduurde bloemen gekocht. Mijn handen jeuken om aan die klus te beginnen. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik het resultaat al helemaal voor me.

En zo komt het huis langzamerhand steeds voller te staan en zeg ik tegen Arie: “ het begint er al aardig op te lijken, de volgende keer kunnen we wel met een lege auto naar Frankrijk”. En op dat moment gaat de telefoon. “Zeg, ik ga mijn tuin veranderen, en jullie kunnen altijd wel wat gebruiken in Frankrijk.......”.
Ik: “Nou...eh...wat moet je kwijt.”
Arie: “Neeeeeeeeeeeeeeehhhhhhhhh, we zitten vol!!!!”

_______________
21 september 2003

Franse avonturen

Over ons leven op het Franse platteland