De seizoenen

Een van de redenen om een huis in Frankrijk te kopen was natuurlijk de grotere kans op mooi weer. De lente en de zomer zijn dan ook mijn favoriete seizoenen. De lente voor het ontwaken van de natuur, het nieuwe frisse groen en de dagen die weer langer worden. De zomer voor het zwoele warme weer en de heerlijke lange avonden buiten op het terras.
Maar sinds wij ons huis op het platteland hebben, ben ik de andere twee seizoenen steeds meer gaan waarderen. Ook die hebben van alles te bieden, waar ik vroeger geen oog voor had.

We zijn er nu bijna elke maand van het jaar geweest, met uitzondering van februari en begin maart. Sinds een paar jaar kijk ik nu zelfs uit naar een verblijf in januari. Ja , de bomen zijn kaal, maar daardoor is het uitzicht nog uitgestrekter dan in de zomer. Een zonnige dag geeft onwaarschijnlijk mooi licht en als de temperatuur een beetje aangenaam is, wil je niets liever dan buiten zijn voor een wandeling of een klusje dat toch gedaan moet worden.

De herfst maakte me altijd een beetje melancholiek, want ik associeerde het met het afsterven van de natuur, de start van een paar saaie donkere maanden.
Maar ook dat seizoen heeft me weten te bekoren. De temperaturen vallen vaak heel erg mee. De herfst zet de natuur in een prachtig kleurenpalet en geeft bovendien heel veel heerlijkheden die je zomaar kunt eten.

Na een zomer hard werken zijn we in september weer terug in ons kleine paradijs. De zomer is prachtig geweest, maar wel heel erg droog. Het is dan ook een kleine tegenvaller als er de eerst dagen van ons verblijf een paar fikse regenbuien naar beneden vallen. Gelukkig hoofdzakelijk ’s nachts, maar toch.
Fijn voor de boeren. Maar wat blijkt ook voor ons. Na een paar dagen duikt de zon weer op en binnen de kortste keren staat het weiland vol met paddestoelen. Meteen pak ik ons grote dikke paddestoelenboek erbij en probeer er achter te komen welke het zijn, maar vooral of ze eetbaar zijn. Ik schreef vorig jaar al over de vele paddestoelen die we in oktober vonden en met behulp van een expert hebben bekeken op eetbaarheid.

Na lang bestuderen van de exemplaren en vergelijken in het boek, ben ik ervan overtuigd dat het een zeer eetbare soort is. Zelfs de beste die je kunt vinden.
Weidechampignons. In het boek aangeduid met 3 bestekjes, wat wil zeggen: ETEN!!!! en wel meteen!
Maar omdat we natuurlijk nog steeds leken zijn op dit gebied en Arie wat verstandiger is dan ik, besluit ik de braadpan nog niet op het vuur te zetten, maar ze te laten checken door B. die ons vorig jaar ook al het een en ander heeft uitgelegd. Toevallig komt T. langs en hij neemt een paar proefexemplaren mee om ze aan B. te laten zien.

Niet veel later gaat de telefoon. “Nou je kunt de buit binnenhalen hoor, B. wilde meteen weten waar ik ze gevonden had, want hij vond ze geweldig vooral de bruine variant”. Maar dat geheim geven we natuurlijk niet prijs, want dat doet niemand. Zo’n vindplaats houd je natuurlijk voor jezelf.
Ik wil natuurlijk meteen gaan oogsten, maar op advies van mijn verstandige echtgenoot proberen we er eerst een paar. Ze zijn werkelijk verrukkelijk, je proeft de natuur en een heerlijke kruidige bosachtige geur vult de keuken, wanneer ze zachtjes in de roomboter liggen te sudderen. Gelukkig voelen we ons na een paar uur nog prima en als we de volgende dag kiplekker ontwaken, is wat mij betreft het hek van de dam.

Gebakken champignons op toast voor de lunch. Champignonroomsaus over de eendenborst. Romige paddestoelensoep de volgende dag, champignonragout in bladerdeeg, etc.
Een culinair genot. En dat is pas het begin want het eekhoorntjesbrood, de cantharellen en de tamme kastanjes moeten nog komen.
Allemaal gratis geschonken door het prachtige seizoen: De Herfst.

_______________
16 oktober 2005