Eten bij S.

In april reserveren voor de lunch?
Dat lijkt ons in deze tijd van het jaar wat overdreven, dus op goed geluk gaan we naar het door velen aanbevolen restaurant bij ons in de buurt.
Half één stappen we de gezellige zaak binnen. Een mooi oud pand dat naar Franse begrippen uiterst sfeervol is ingericht. Alle tafels zijn gezellig gedekt en er zijn maar een paar tafels bezet. "Zie je wel dat er genoeg plek is, er zit bijna niemand".
De enige ober - naar later blijkt de eigenaar - staat wat te kletsen met mensen aan de bar.
Hij keurt ons geen blik waardig. Geduldig staan we te wachten en proberen zijn aandacht te krijgen. Na een paar minuten loopt ie naar ons toe en zegt in gemompeld Frans "Vous avez reservé?". "Non" zeggen wij. "C'est complet" en weg is ie. We krijgen niet eens de kans om te vragen of er morgen misschien plek is. "Hoe kan dit nou iemands favoriete restaurant zijn?" zeg ik tegen Arie. "Die zaak is bijna leeg en die kerel is hartstikke chagrijnig".
Terwijl wij enigszins verbaasd naar buiten lopen, komt er een hele horde werknemers van bekende Franse bedrijven binnen zetten, gewoon in hun werkkleren. De EDF (elektriciteit) de SAUF (water), France Telecom. De hele straat staat vol met hun bedrijfswagentjes.
En dat is over het algemeen het beste visitekaartje voor een plaatselijk restaurant.

De volgende dag proberen we het opnieuw, maar wel nadat we telefonisch hebben gereserveerd. We "mogen" naar binnen. Er kan nog steeds geen lachje af bij de eigenaar, hij vraagt ook niet of we een aperitief willen, we krijgen ook geen kaart, maar er staat wel een volle karaf lekkere wijn op tafel.
Om 12.45 uur zit de hele zaak stampvol. We kijken een beetje om ons heen en dan opeens begint het.
In zijn eentje voorziet hij alle tafeltjes (er zitten toch gauw 70 mensen) van een soepterrine. Dat gaat blijkbaar op volgorde van binnenkomst. Dan krijgt iedereen hetzelfde voorgerecht volgens hetzelfde systeem. En dat gaat zo nog 3 gangen door tot en met de koffie. Het is een soort "verrassingsmenu" Je weet niet wat je krijgt, maar het blijkt allemaal even heerlijk te zijn.

We begrijpen al snel waarom iedereen hier zo graag eet. . Elke dag een ander menu, elke dag heerlijke versgemaakte gerechten inclusief de zelfgebakken taart als dessert. Met elke dag een ander soort fruit hebben we gemerkt. En elke dag bedient worden door een heel speciaal heerschap.

We besluiten er ook met kerst te gaan eten.
De eigenaar heeft zijn "vaste outfit" (een donkerblauwe levi's spijkerbroek met een ver openstaand geruit overhemd met korte mouwen) verruild voor een zwarte broek en een wit overhemd. Dat natuurlijk ook weer openstaat, zodat zijn stoere borsthaar nog wel zichtbaar is. Hij lacht zelfs een beetje, maar een praatje kan er niet af. En ook nu is het eten weer een feest en hangt er een uiterst gezellige sfeer.

Elke keer als we in Frankrijk zijn, gaan we een paar keer eten bij S. We zijn aan hem gewend geraakt en moeten nu vaak zelfs lachen om zijn maniertjes. Bijvoorbeeld die keer dat iemand aan het tafeltje naast ons om een karaf water vroeg ."Vous êtes malade?" zegt S. met een stalen gezicht.
En die keer dat een stel zonder te reserveren aan een tafeltje is gaan zitten. Oei, dat kunnen ze beter niet doen, want hij stuurt ze gewoon weg en zegt dat het vol is - ook al blijkt dat helemaal niet het geval te zijn. Ze moeten wel weten wie hier de baas is.

Ondanks dat we er toch zeker 20 keer hebben gegeten, doet ie net alsof ie ons voor de eerste keer ziet. Nauwelijks een blik van herkenning.
Tot die ene keer dat we hem de groeten doen van iemand uit ons dorp. Hij valt uit zijn rol. Er komt een glimlach op zijn gezicht en hij begint zowaar tegen ons te praten. Hooguit 4 zinnen, maar dat is toch al heel wat.
We zijn ervan overtuigd dat hij bij ons volgende bezoek weer zijn rol van "grumpy owner" speelt en ons geen blik waardig keurt. Want dat is zijn rol en zo moet het gespeeld worden.
_______________
12 januari 2003