"Ik haal vanmiddag even de grasmachine uit elkaar, want de messen moeten worden geslepen".
Dat had Arie vier jaar geleden dus echt niet geroepen. Bovendien zou ik het hem meteen uit zijn hoofd hebben gepraat, want stel dat ie een paar onderdelen over zou houden als dat ding weer in elkaar zou zitten?
Het is verbazingwekkend hoe handig we de afgelopen jaren zijn geworden.
We hebben tegenwoordig een arsenaal gereedschap, waar menig klusser jaloers op zou worden. Zonder goed gereedschap ben je nergens, daar zijn we door schade en schande wel achtergekomen.
We geven elkaar alleen nog maar handige cadeautjes voor onze verjaardagen. Mijn vriendinnen lagen in een deuk toen ik vertelde dat ik een workmate met een strik erom had gekregen. Ons favoriete reclameblaadjes zijn van de bouwmarkten en alle modeblaadjes en elektronicareclames verdwijnen ongezien bij het oud papier.
We reparen tegenwoordig bijna alles zelf. Of het nou een kapot hek is, of de wc die doorloopt of een lekkende afvoer die gedicht moet worden, we draaien onze hand er niet meer voor om. De Fransen kijken af en toe wel eens raar op als ze dat Hollandse vrouwtje zien klussen. Regelmatig treffen ze mij aan met een kwast of een hamer in de hand en daar zijn ze nu wel aan gewend, maar dat ik me ook waag aan het zwaardere werk...
Het gebeurde deze zomer tijdens de werkzaamheden van ons nieuwe zwembad. De metselaars waren bezig met het terras en ik wilde nog even een slot verzetten, omdat het hek niet meer goed sloot. Het slot zit op een betonnen paal en ik moest alleen even een paar nieuwe gaatjes boren om hem op de goede plek te krijgen.
Terwijl ik bezig ben, steekt de metselaar zijn hoofd om de hoek en ziet mij hevig in de weer met een enorme boormachine. "Oh pardon, madame, je pense..." en vervolgens maakt ie zich uit de voeten, waarna ik hem duidelijke gebarend aan zijn collega zie vertellen wat ie net gezien heeft. Ik ben er niet achter gekomen wat ie daar nou werkelijk van vond, maar toen ik ze een uur daarna iets te drinken bracht bemerkte ik toch een andere houding. Zo van "pittig vrouwtje". Maar dat kan ik me natuurlijk ook gewoon hebben ingebeeld. Misschien dachten ze wel, "kan die man van haar dat niet doen".
Klusjes doen, waar we in Nederland constant tegen aan zitten te hikken, blijkt in Frankrijk een leuk tijdverdrijf te zijn. Ook voor ons is het een raadsel, maar we vermoeden dat het met tijd, ruimte en "niemand die op je vingers kijkt" te maken heeft.
Waar we ook zoveel plezier aan beleven is de houtvoorraad op peil houden. Goed hout moet minsterns twee jaar drogen, wil het geschikt zijn voor de kachel. Een paar boompjes omzagen is een jaarlijks terugkerende karweitje geworden. In ons anderhalve hectare tellende bos staan voldoende eiken en kastanjebomen. De mooie laten we staan, maar waar ze te dicht op elkaar staan halen we ze weg met behulp van T. en zijn kettingzaag. Heerlijk buiten, goed voor ons Hollandse "bureaulijf" en na gedane arbeid met een glaasje genieten van arbeid van twee jaar geleden, namelijk een knapperende houtvuur.
We hebben nooit gedacht dat we deze dingen allemaal zouden gaan doen, want we kozen een huis dat "af" was omdat we geen klusslaven wilden worden. We zochten absolute rust, liggend op de stretcher met een boek, zonder welke verplichting dan ook.
En nu is klussen dus het uitrustmodel geworden waarmee we ons verstand op nul kunnen zetten, het luie lijf in beweging zetten en de accu weer ongemerkt wordt opgeladen. Het beste onthaastingsmiddel tegen de Hollandse stress. Bovendien is al die beweging een prettige bijkomstigheid voor de lijn. Want hoeveel we ook eten en drinken er komt geen grammetje bij. Ik ben er achter: klussen is de beste vorm van fitness.
Naschrift Arie:In veel gevallen waar in dit verhaal 'we' staat moet u dat als volgt interpreteren: werken doet Arie, kijken doet Ineke. ;-)
_______________
28 november 2004