“We zijn vanmorgen gaan kijken en het ligt er prachtig bij”. Eindelijk krijgen we het verlossende telefoontje van onze vrienden B. en T. “Het water is glashelder en ook het veiligheidsdek is geïnstalleerd. Het is gewoon een plaatje.” Drie maanden later dan gepland is het dan toch eindelijk af. Ons nieuwe zwembad met bijbehorend terras. Net op tijd voor onze eerste gasten, die over twee weken zullen arriveren.
Toen we besloten tot de aanleg van het nieuwe zwembad, heeft er altijd in mijn achterhoofd een stemmetje gezegd dat ik wel eens voldoende input zou krijgen om een vervolgserie te schrijven over dit project. Nou, dat stemmetje heeft zich niet verloochend. Hier volgt deel één.
Het oude zwembad had na de zeer warme zomer van 2003 zijn beste tijd gehad. We wisten dat er her en der gaatjes in zaten, die meestal simpel te repareren waren. Ik hield Arie met mijn voet onder water en terwijl ik bruin werd van de zon, plakte Arie onder water met plakkertjes de gaatjes dicht. Kijk je moet het werk wel goed verdelen.
Maar toen we in september weer kwamen, zagen we dat het onbegonnen werk werd. Arie zou per gat minstens 5 minuten onder water moeten blijven om het nog dicht te krijgen. En hij is ook de jongste niet meer, dus dat kon ik hem niet meer aandoen.
Het water zakte zienderogen, dus dat vroeg om drastischer maatregelen.
Eerst dachten we over het vernieuwen van de liner (bekleding van het zwembad), want de vorm van ons zwembad vonden we uniek en die wilden we graag houden.
We vroegen diverse mensen om advies, maar de meningen bleken vrij unaniem.
Ingewikkelde vorm, slechte wanden, gaat een hoop geld kosten en hoe lang gaat het dan weer mee?
Na rijp beraad en berekeningen besluiten we af te zien van een renovatie en voor de meest drastische opknapbeurt te kiezen. Het oude zwembad eruit en een nieuw er in.
We kiezen voor een bedrijf met een landelijke naam en reputatie – Everblue – en niet de beunen, die zich her en der aanbieden. De keus voor een gerenommeerd bedrijf uit de buurt lijkt ons beter, omdat we zelf niet bij de bouw aanwezig kunnen zijn.
S., de vertegenwoordiger van het bedrijf dat ons adviseert, oogt zakelijk en weet waar hij het over heeft. Hij spreekt ook goed Engels en dat is vooral voor mij erg prettig.
Hij zal het project gedurende de bouw begeleiden en zal ook een fotoverslag maken, zodat wij later kunnen zien hoe het project is verlopen.
In december tekenen wij de definitieve offerte van zijn bedrijf en de bijbehorende onderaannemers. Oh ja, of we wel vast 30% willen aanbetalen. We vinden het nogal veel, maar in Nederland is dit ook bij veel aannemers de gewoonte, dus we maken het geld over.
We dringen er nog wel op aan, dat het zwembad 1 april klaar moet zijn, omdat wij er dan 2 weken zullen zijn. Dat lijkt hem geen probleem, behalve dan als het weer enorm tegen zit.
Nauwgezet volg ik via Internet vanaf half februari het weerbericht. Het is al weken goed weer en er is ontzettend weinig regen gevallen. Gunstige omstandigheden om met de bouw te beginnen, lijkt mij. Als ik begin maart nog steeds niks heb gehoord, besluit ik toch maar eens even met S. te bellen. Keer op keer tref ik zijn antwoord apparaat, spreek in, maar geen S. die even terugbelt.
Dan bel ik met Everblue. “Nee mevrouw, uw zwembad staat niet in de planning van de komende weken en van die aanbetaling weet ik niks. Monsieur S.?, die werkt hier niet meer!”.
_______________
27 juni 2004