La randonnée

Wandelen is zowel in Nederland als in Frankrijk een geliefde bezigheid. In beide landen zijn talloze wandelroutes uitgezet waar veelvuldig gebruik van wordt gemaakt.
In Nederland zijn het vaak korte routes die je in een paar uurtjes kunt doen, gewoon met je partner of met een paar vrienden. De Fransen zijn echt wandelliefhebbers en doen dat graag in groepsverband. Ze doen dan mee aan een zogenaamde “randonnée”. Die tochten staan vaak onder een leiding van geroutineerde wandelaar, die de omgeving goed kent. Regelmatig passeren grote groepen wandelaars ons huis, vooral op zondag. Het grote verschil met Nederland is dat het geen specifieke bezigheid voor 55-plussers is. Jong en oud doen er aan mee, gewapend met een goed gevulde rugzak, altijd een hoofddeksel op en flink de pas erin.

Deze wandelingen zijn heel erg populair en vanaf maart april kun je weer volop deelnemen. Ze worden aangekondigd in de plaatselijke krant en er is altijd wel een dorpje in de buurt dat er één organiseert. ’s Ochtends verzamelen bij de Salles de Fêtes of op het dorpsplein en dan allez, en route! Zo’n randonnée duurt gewoonlijk de hele dag. Dus eerst ’s ochtends flink doorstappen op weg naar het belangrijkste deel van de dag, de lunch – of in het geval van een randonnée – le picknick in de open lucht. Bij een goedgeorganiseerde wandeling hoef je als wandelaar niet de hele weg je volgeladen rugzak mee te slepen. Je geeft je tas met je zorgvuldig samengestelde lunch af bij vertrek en het organiserende wandelcomité zorgt dat alle rugzaken op de plek waar de picknick zal plaatsvinden worden afgeleverd. Zo blijft de kwaliteit van het eten gewaarborgd en hoef je niet een - door de warmte van zowel je lijf als de zon - klef stokbroodje uit je rugzak te vissen.

Franse wandelaars nemen wandelen heel serieus. Echte wandelschoenen dus geen gympen. Voldoende water voor onderweg en vooral altijd een hoofddeksel om het hoofd tegen de zon – maar ook tegen regen te beschermen. Veel mensen hebben ook een stok bij zich, vanwege het hoogteverschil tijdens de wandelingen. Gelukkig heb ik ze zelden met het nieuwerwetse verschijnsel skistokken kunnen ontwaren en ik hoop dat dit modeverschijnsel onze regio nooit zal bereiken. Afgezien van het feit dat het er belachelijk uitziet wordt je ook helemaal gek van het getik van die stokken op het asfalt. Je wandelt tenslotte voor je rust.

Nu zult u denken dat ik spreek als een ervaren wandelaar. Niets van dat alles. Al jaren nemen wij ons voor om een keer aan zo’n wandeltocht mee te doen, want we zien alleen maar voordelen. Je leert nieuwe mensen kennen, je leert de omgeving kennen, het is goed voor je conditie, je leert Franse namen van de vogels en het wild dat je onderweg tegenkomt en je bent de hele dag lekker buiten in de natuur. Wandelen in Frankrijk is ook veel leuker dan in Nederland, want behalve je eigen groep, kom je bijna geen mens tegen. Je wordt niet gestoord door mountainbikers, hardlopers en loslopende honden. Geen jengelende kinderen die al na 100 meter gedragen willen worden.
Het enige wat je soms tegenkomt zijn motoren en de helaas steeds populairder wordende quads. Gelukkig hebben die in onze regio een verbod gekregen om zich op bospaden te begeven.
Nee, wandelen in Frankrijk is nog echt genieten van de rust en de natuur. Tot nu toe hebben we alleen nog maar met plezier naar de passerende groepen gekeken. Het voornemen is nu om ook dit jaar echt een keer mee lopen. Maar eerst werken aan goede conditie, want anders halen we de eindstreep niet. Hoor ik daar een maar??????

_______________
25 februari 2007