Ik ben een zomermens.... De lente en de zomer zijn mijn favoriete seizoenen.
Ik houd ontzettend van de zon, van de warmte, van het licht en de zomergeuren. Niet opgesloten in dikke truien en vesten, maar je vrij voelen in een hemdje en een korte broek.
Dus kerst vieren in de zon lijkt me heerlijk. Ik vind kerst heel gezellig, maar ik ben niet van "met de hele familie 2 dagen in kerstsfeer rond het haardvuur" en als ik de kou maar enigszins kan ontlopen dan laat ik die kans niet snel voorbij gaan.
"Oh, we hebben regelmatig onze kerstlunch op de veranda gehad" vertellen onze buren uit het dorp. Kijk.... dat is nou precies hoe ik het me voorstel, dus...... met kerst gaan wij naar Zuid-Frankrijk.
Al een paar weken voor vertrek kijk ik op Internet hoe het er voor staat met het weer. Wekenlang zie ik zonnetjes met af en toe een wolkje en gemiddeld 15 graden. Heerlijk, dat ziet er goed uit.
We vertrekken 3 dagen vóór kerst met een lekker zonnetje en zachte temperaturen voor de tijd van het jaar uit Nederland richting Frankrijk. Bij Limoges komen we in de file te staan vanwege hevige sneeuwval, stapvoets gaan we de heuvels op en af. Voorbij Limoges is de sneeuw opeens weg. "Na Limoges wordt het altijd beter weer" zeg ik nog tegen Arie.
En inderdaad. Het zonnetjes schijnt, maar de temperatuurmeter in onze auto geeft nog wel -10 C aan. En dat blijft zo. Aangekomen bij ons huis ziet alles er heel winters uit. Jakkes.
Een dun laagje sneeuw (!) heeft alles wit gekleurd en het is min 13 graden!!!
Het ziet er natuurlijk prachtig uit, maar dit had ik niet in mijn hoofd.
Het zwembad is veranderd in een miniatuur schaatsbaantje.
Het huis is ijs-, maar dan ook ijskoud. We zijn nog nooit zo blij geweest met het geluid van de aanspringende CV-ketel. Gelukkig die doet het.
Arie inspecteert of de waterleidingen nog intact zijn en aan zijn blije gezicht zie ik dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken, de wc spoelt nog door en de boiler doet het gelukkig ook nog.
"Shit......" hoor ik opeens. Aangesneld zie ik Arie boven een radiator hangen. Een ijskunstwerk heeft zich door een paar brede scheuren heen geperst. Een bevroren en gesprongen radiator. "Die moet er zo snel mogelijk af, want als dat ijs gaat ontdooien spuit het alle kanten op" zegt Arie. Dat blijkt gelukkig de enige schade te zijn.
De volgende dag moeten we nog even een akkefietje regelen bij de notaris twee dorpen verderop. Pas halverwege merken we dat de weg spek- maar dan ook spekglad is. IJzel! Gatver, weersomstandigheden die ik nou juist had willen ontlopen!
We glibberen heel voorzichtig verder en zijn blij dat het hier niet zo dichtbevolkt is als in Nederland. We komen gelukkig maar een paar auto's tegen. Maar links en rechts van de weg liggen toch al wel een paar auto's naast de kant.
Op de terugweg moeten we omhoog en helaas onze nieuwe zeer geavanceerde auto redt het niet en schuift de weg af zo de greppel in. Lopen dus! Vlak bij ons huis stopt er een auto naast ons. Een Fransman vraagt of dat onze auto is die in de greppel ligt en of hij ons ergens naartoe moet brengen. Hij rijdt in een supergammele bak en is wel de heuvel op gekomen. Tja...
Omdat we bijna thuis zijn slaan we zijn hulp af en bedanken hem voor het aanbod. Hij vertelt ons dat het in 35 jaar niet zo koud is geweest in deze streek. Hij heeft hier zelfs nog nooit sneeuw gezien. Er zijn veel problemen, de loodgieters draaien overuren.
Al met al is hebben we genoten. Met "groen" uit de omgeving heeft het huis een kerstsfeer gekregen. Er staat een klein kerstboompje met lichtjes op de veranda, wat vooral door onze buren heel leuk gevonden wordt, want dat doen ze hier niet.
We hebben veel geborreld en gegeten bij onze buren en kennissen.
Na een week gaat de temperatuur gelukkig weer omhoog en hebben we hout gezaagd in ons bos, want over 4 maanden is de houtkachel er en dan moet er wel brandstof zijn.
Volgend jaar gaan we zeker weer. En nu maar hopen dat Koning Winter onze streek dan over slaat. Want een kerstlunch op de veranda............
_______________
29 december 2002