Dan heb je er opeens een huis bij, dat nog helemaal ingericht moet worden. We hebben eigenlijk niet veel. Alleen een bank en een tafel met stoelen die we nooit weg hebben gedaan met het oog op een eventueel tweede huis. Tussen het voorlopig koopcontract en de definitieve koop zitten 6 maanden. Tijd zat dus om het een en ander aan te schaffen. Wat een feest! Maar wat koop je in Nederland en wat koop je in Frankrijk? Veel spullen verhuizen betekent ook veel sjouwen en een grote auto huren. En alles in Nederland kopen is niet leuk, want we willen tenslotte wel een huis met een Franse sfeer. Haast hebben we ook niet, als we maar kunnen zitten en slapen. We besluiten om goede bedden in Nederland te kopen, want elke vakantie op een rotbed liggen doen we onszelf niet aan. “Oh dat is wel heel leuk en niet duur”, “we nemen wel goeie keukenspullen hoor, want het moet geen bij elkaar geraapt zootje worden”. We hebben een mazzeltje met een prachtige tuinset en zo langzamerhand komt het huis in Nederland steeds voller te staan.
Iedereen adviseert ons een aanhangwagen aan te schaffen. “Zo handig, die heb je daar echt nodig, ze brengen en halen daar niks, je moet alles zelf vervoeren”. OK, trekhaak onder de auto laten zetten en aanhangwagen aangeschaft. Kunnen we daarmee ook mooi onze eerste spullen vervoeren. Maar de berg spullen blijft maar groeien, iedereen heeft nog wel iets wat we kunnen gebruiken. Het karretje blijkt al snel te klein. We vragen J., een vriend van ons of hij een door ons gehuurd busje wil rijden.
Rijden wil ie wel, maar alleen met zijn eigen vrachtwagen. Prima, dan weten we zeker dat alles de eerste keer mee kan.
Een paar weken voor ons vertrek naar Frankrijk breekt de MKZ-crisis uit in Nederland en Europa. Ons verhuizing komt in gevaar, want J. mag waarschijnlijk met zijn vrachtwagen de grens niet over. De opheffing van het verbod ligt rond onze vertrekdatum. Gelukkig hebben we nog ons karretje. Wij besluiten er het hoognodige op te laden en J. komt met de rest, zodra hij de grens over mag. Met een klapperend zeiltje en enigszins doorweekte matrassen komen we in Frankrijk aan. J. volgt een paar dagen later.
“Ja...achteruit maar, achteruit maarrr....”. We klinken precies als een dakloze man die in ons Nederlandse dorp auto’s helpt in te parkeren. Maar de auto die wij naar achter laten manoeuvreren is een gigantische oplegger van 18 meter, de vrachtwagen van J. Het weggetje naar ons huis is zo smal, dat hij de bocht naar onze inrit nauwelijks kan maken. Bandensporen worden zichtbaar naast het asfalt. Zo’n grote vrachtwagen is er volgens mij nog nooit op ons weggetje geweest. Hebben we dan zoveel spullen? We zouden toch het meeste aanschaffen in Frankrijk? Klopt. Hij is voor 1/10 gevuld met onze spullen. Maar verhuizen doe je nu eenmaal in stijl.
PS: het karretje hebben we al 1 keer gebruikt!
_______________
15 september 2002