Vervelen jullie je daar nou nooit?”
We hebben geen TV en video. We wonen niet in de buurt van winkelcentra, woonboulevards, theaters etc...
Dan kijken we elkaar aan en zeggen: “Nee, nooit...”
“Maar wat doen jullie daar dan de hele dag?”
We hebben een flink stuk grond om ons huis heen, waar altijd wel wat moet gebeuren. Er liggen nog tientallen omgevallen bomen, die gezaagd en gehakt moeten worden om onze kachel te laten branden.
We hebben juist meer tijd voor elkaar. Tijd voor lange wandelingen door de bossen en de wijngaarden. Tijd om bij mensen op bezoek te gaan. Tijd om mensen te ontvangen.
Tijd voor het lezen van een boek.
Tijd om lekker te koken en om rustig te eten.
Zelfs de dagelijkse huishoudelijke klussen zijn opeens niet meer vervelend, omdat we er alle tijd voor hebben. Tijd om te ontspannen en te genieten van de rust en de ruimte en natuurlijk ook het mooie weer.
Elke keer als we weer naar Nederland teruggaan vinden we dat de tijd is omgevlogen en dat we nog dit of dat nog hadden willen doen.
Het verschil met Nederland is, dat we niks moeten van onszelf als we in Frankrijk zijn.
We jagen onszelf niet op, omdat het ook niet hoeft. Natuurlijk hebben we lijstjes met “Things to do”, maar die doen we alleen maar als we er zin in hebben (=lees, als het regent en dat doet het bijna niet) en anders niet.
In Nederland is dat heel anders. Het lijkt wel of het leven daar je ertoe dwingt je tijd efficiënt te gebruiken. Afspraken worden weken van tevoren in de agenda’s gezet. Altijd tijd tekort. Een niet vol geplande middag is een verloren middag.
Niks doen is in Nederland verboden.
Niks doen in Frankrijk is genieten. Snapt u het nog?
Toch moet ik eerlijk toegeven dat we dat in de loop van de tijd hebben geleerd.
De eerste vakanties renden we van hot naar her. Dit nog even doen, dat nog even doen, want over een paar dagen moeten we alweer terug.
Gevolg: niet gedaan waar we dat huis voor hadden gekocht. Namelijk uitrusten en genieten, ons jachtige leven in Nederland achter laten en terug naar de eerste versnelling.
Terug naar de basis van het leven en al kijkend naar de mensen in het dorp weten we nu hoe dat moet.
Hun huis is niet naar de laatste trend ingericht. Het is functioneel. Het nieuwste model auto? Onbelangrijk, als je maar van A naar B komt.
Wel besteden ze veel tijd aan het uitzoeken van de beste spullen voor de maaltijd en het bereiden ervan, want ze smijten niets even wat in de magnetron. En zeg nou zelf: je geniet toch ook veel meer van een zelf gebraden kip dan van een ontdooide kant en klaar maaltijd. Ze besteden tijd aan de maaltijd, onder het genot van een lekker glas wijn, in gezelschap van familie of vrienden. De lunch duurt minimaal anderhalf uur en geen tien minuten zoals bij ons.
Door het nemen van tijd, lijken ze ook tijd te hebben. Ze denken niet: over een half uurtje dit, morgen dat, volgende week niet vergeten zus en past het in mijn planning.Ze leven met de dag en lijken geen vierde versnelling te hebben.
In ons dorp wonen veel oude mensen, sommigen ver in de tachtig. Ze zijn gezond en selfsupporting.En waarom? Ze houden zich bezig met de basis van het leven. Want ze moeten hout zagen voor de winter. Ze hebben geen magnetron en koken alles zelf, ze verbouwen hun eigen groenten en hebben vaak ook eigen dieren om te verzorgen. Ze reparen hun eigen huizen en hebben tijd voor een praatje.
Zij vervelen zich niet, zij hebben de tijd!
_______________
10 augustus 2003