“En......wanneer beginnen jullie met druivenplukken” vraag ik over de telefoon aan E. Hij zegt dat ze waarschijnlijk in de eerste week van oktober beginnen. Dat komt dan mooi uit want dan zijn we van plan om weer naar Frankrijk te gaan. “Bewaar je dan een paar rijtjes voor mij?” zeg ik nog. “Bien sur...si vous voulez” zegt E. lachend. Nou dat zit wel goed! Mijn eerste druivenpluk, dat wil ik meemaken.
De vader van E. heeft een flink aantal stukken grond in ons dorp, waarop hij druiven verbouwt voor de wijn. Een van die stukken ligt naast ons huis. Ik zie mezelf al met een mand op mijn rug en met de snoeischaar langs de wijnstokken lopen. Lekker in het zonnetje, andere plukkers bezig met hetzelfde en dan met zijn allen om 12.00 uur stoppen om samen te lunchen in de wijngaard. Ik kan misschien ook wel een keer voor de lunch zorgen, ons huis staat toch naast de wijngaard.
En zo droom ik al een aantal weken voor ons vertrek over de ophanden zijnde druivenpluk. Wat hebben we toch een heerlijk plekje gevonden compleet met een wijngaard naast de deur, franser kan het haast niet.
De eerste week van oktober. Het is prachtig weer, de zon schijnt volop en heeft dat de afgelopen weken ook gedaan.... We moeten echt een keer in september gaan, want dan is de grootste drukte voorbij en is het weer vaak nog mooier dan in augustus.
Het huis staat er nog steeds goed bij. De geraniums in de potten bloeien nog volop en de wingerd op de schuur begint al een beetje naar rood te kleuren. E. heeft zelfs het gras gemaaid!
Na het uitladen van onze spullen, loop ik meteen naar de wijngaard. Het is er wel verdacht stil..... ze moeten zeker nog beginnen. C’est pas vrai!..... Alle druiven zijn er al af. Hoe kan dat nou, ze zouden toch pas in de eerste week van oktober beginnen?
“Ach”zegt Arie “Ze hebben nog veel meer stukken, misschien zijn ze hier begonnen.” “Ja, da’s waar” zeg ik toch enigszins teleurgesteld en zie dat lunchideetje ook in rook opgaan.
Wanneer we E. ’s avonds bellen, krijgen we te horen dat ze inderdaad bij ons zijn begonnen. En op mijn vraag of er nog stukken niet gedaan zijn, antwoordt hij dat er nog genoeg druiven geoogst moeten worden.
De volgende dag gaan ze plukken op een stuk ook vlak bij ons huis. Ik zeg niks, want ik ga ze gewoon morgen verrassen met mijn hulp.
Na het ontbijt hoor ik hun trekker al in de buurt van het stuk grond waarover E. het had. “Kom op” zeg ik tegen Arie “we gaan er naartoe”. Hij twijfelt nog, maar ik heb mijn snoeischaar al in mijn zak. “Ik ga alleen kijken” zegt hij.
“Wel veel lawaai” zeg ik tegen Arie “Misschien is de oogst zo goed dat ze met veel trekkers de volle karren moeten afvoeren”.
We lopen over het bospad en komen zo in de wijngaard. Ik zie bijna niemand, alleen de vader van E. en een trekker ergens tussen de wijnstokken.
De vader van E. komt ons tegemoet. Na de begroeting, vraag ik waar iedereen is? Hoezo, waar iedereen is? Nou om de druiven te plukken natuurlijk. “Ahhh, nous sommes modernes... avec la machine, automatic!!!!” .
Achter de trekker, waarop zijn andere zoon J. zit, hangt een gele plukmachine, waarmee ze op één dag 4 hectare kunnen oogsten.
Onopvallend laat ik mijn snoeischaar weer in mijn zak verdwijnen en zeg: “Oui, bien sur, c’est normal!”.
Weg romantische Franse droom. Weg gezellige franse druivenplukkerslunch. Gedesillusioneerd loop ik met Arie weer naar huis. “Ja” zegt Arie – die allang wist dat dat zo ging – “de tijd staat hier niet stil hoor, ze lopen heus geen jaren achter.”
Als ik mijn teleurstelling later vertel aan E. moet ie heel erg lachen. Hij had allang in de gaten dat ik geen idee had hoe ze tegenwoordig druiven plukken. Maar, ze hebben nog een stukje liggen op een hele schuine helling waar ze met de machine niet kunnen komen. Dat wordt alleen geplukt als de oogst een beetje tegenvalt. Als dat zo is, ben ik de eerste die hij zal bellen. Hij lacht nog steeds een beetje.
En nou maar hopen dat de oogst een keertje tegen gaat valen, zodat ik ooit nog een ouderwetse druivenpluk ga meemaken. Want wat is nou Frankrijk zonder een beetje romantiek!!
_______________
17 november 2002