Ons dorp heeft iets meer dan 200 inwoners en een deel daarvan woont er ook nog eens niet permanent. Piepklein dus. Toch vinden er door het hele jaar heen allerlei leuke activiteiten plaats, waarvan de meeste in de zomermaanden. Rond 21 juni begint het met het Feu de St. Jean: een dorpsmaaltijd gevolgd door een enorm groot vuur.
Ook wonen er enkele kunstenaars die hun werk gedurende de zomermaanden exposeren. Eind juli is het jaarlijkse dorpsfeest, met een gezamenlijke maaltijd op het dorpsplein. Daarna is er live-muziek en iedereen danst met elkaar. De volgende ochtend is er een vide grenier, zeg maar rommelmarkt. Daar kan iedereen zijn overtollige huisraad voor geld aan een ander overdoen.
En dan is er nog het jaarlijkse culturele hoogtepunt begin augustus in onze uit de 12e eeuw daterende dorpskerk. Het zijn een reeks celloconcerten onder de titel “Rencontres de Violoncelle de Bélaye”. Een week lang is de kerk omgetoverd tot concertzaal. Onder leiding van een bekende Parijse cellist komen zeer gekwalificeerde musici – violisten, cellisten, pianisten - een week lang naar ons dorp om een aantal concerten te geven. Het evenement trekt elk jaar honderden bezoekers uit de wijde omtrek. Er zijn zelfs mensen die speciaal in de omgeving hun vakantie plannen. Sommige liefhebbers komen al 21 jaar en hebben alle concerten bijgewoond. De concertweek wordt professioneel georganiseerd door een paar dorpsbewoners, allemaal vrijwilligers en allemaal even enthousiast.
Meestal zijn wij er niet, maar dit jaar kwam het zo uit dat we er wel zouden zijn en natuurlijk wilden wij een keer van de partij zijn. Met name op woensdag, want het programma van die avond beloofde veel goeds.
Via de website kom ik erachter dat ik vanaf 28 juli via het Office de Tourisme kaarten kan bestellen. Omdat ik weet dat de concerten populair zijn, hang ik om 09.00 uur al aan de telefoon. Wat schetst mijn verbazing? Uitverkocht!!
Hevig teleurgesteld vraag ik hoe dat kan. Een vaag antwoord, waar ik geen wijs uit wordt geeft niet bepaald duidelijkheid. Dus besluit ik enkele mensen die bij de organisatie horen te bellen. Maar ook daar krijg ik een vaag verhaal te horen over aanvragen via e-mail etc. Een methode die nergens staat vermeld. Geen kaarten dus en de enige troost is een plekje op de wachtlijst. Voor vrijdag lukt het nog wel, dus nemen we díe kaarten maar. Ik geloof dat het makkelijker is om kaarten voor het Amsterdamse concertgebouworkest te krijgen.
Dan gaat op dinsdag de telefoon. F., die de administratie van het evenement doet, heeft toch kaarten voor ons weten te krijgen. Ik kan ze de volgende dag ’s middags afhalen.
Helemaal blij meld ik me de volgende dag bij de kerk. F. zoekt met een hoogrode kleur op de wangen onze kaarten. Ze heeft het zichtbaar erg druk en ze komt licht chaotisch over. “Je hebt de kaarten gisteren toch al afgehaald?” zegt ze opeens. Ik ontken en zeg dat ze mij gisteren speciaal heeft gebeld dat ze nog kaarten voor ons heeft. De rode kleur op de wangen wordt nog roder. Ze heeft een fout gemaakt en onze kaarten aan iemand anders gegeven.
Dan komt de voorzitter van het organisatiecomité met een oplossing. “De Fransen zeggen altijd dat iets niet kan, maar als puntje bij paaltje komt lukt het altijd”. We moeten gewoon komen en hij zorgt dat we een plekje krijgen. En zo zitten we ’s avonds toch heerlijk te genieten van een prachtig concert. De musici spelen de sterren van de hemel en samen met de mooie akoestiek van de kerk zorgt dit voor een bijzonder avond.
Dan gaat op donderdag weer de telefoon. F. aan de lijn. Omdat het met onze kaarten van woensdag mis is gegaan, mogen we onze kaarten voor vrijdag omruilen voor betere plaatsen. We verbazen ons over dit ongelofelijke aardige gebaar, maar maken daar dankbaar gebruik van.
Ook het concert van vrijdag is voortreffelijk en we vinden het uitzonderlijk dat in ons kleine dorpje muziek van dit hoge niveau wordt gepresenteerd.
De volgende ochtend staat F. voor ons hek en vraagt of we hebben genoten? We vinden het u toch wel een tikje overdreven dat ze daarvoor langs komt.
Maar dan komt de aap uit de mouw.
Ze wil weten of we ons huis met zwembad volgend jaar vrij willen houden, zodat de dirigent en zijn familie er gebruik van kan maken. Uiteraard tegen betaling. Tja, dat wordt nog een dilemma. Omdat we de concerten zo mooi vinden, willen we er volgend jaar weer bij zijn en dus is ons huis niet vrij. Als we haar dat vertellen is ze enigszins teleurgesteld.
En nu maar hopen dat we volgend jaar toch nog kaarten kunnen bemachtigen.
_______________
1 november 2009