Een aantal jaren voordat we “Margou” kochten hebben we getwijfeld of we in Nederland een ander huis met een grotere tuin zouden kopen. Tuinieren is een van mijn hobby’s en onze huidige tuin kan ik heel makkelijk bijhouden. Ook wilden we toen meer ruimte om het huis.
Nou, met ons huis in Frankrijk is ruimschoots aan die twee wensen voldaan. Twee en een halve hectare hebben we, waarvan anderhalf tuin en grasland.
Nou ja, tuin? Van een tuin zoals we die in Nederland hebben is op “Margou” geen sprake. Er zijn 1 à 2 bloemperkjes voor het huis en dan heb je het wel ongeveer gehad. Een echte uitdaging dus...
Wat ik van het begin
af aan perse wilde hebben, waren bloembakken gevuld met
bloeiende geraniums, omdat het huis er zo mooi “aankleed”en
gezellig uitziet als je aan komt rijden. Maar omdat we er
natuurlijk niet altijd zijn moest een oplossing gevonden
worden voor het water geven.
Arie, die helemaal
niet van tuinieren houdt, ziet de bui al hangen. Ik ken van
die handige computersysteempjes, met hele handige
slangetjes die je in de bloempotten kunt hangen. Ja die
kent hij ook wel, alleen wie gaat de geul graven of zeg
maar gerust hakken voor de hoofdleiding. Ja ...wie?
Het argument dat het
huis er met die bloeiende bloemen er zo bewoond uitziet als
we er niet zijn, geeft de doorslag. Arie hakt de geul op
een snikhete dag... en ik ben heel trots op hem.
W. een vriend van ons komt een handje helpen bij de aanleg
van de hoofdleiding en de computer. En ik... ik ben
natuurlijk allang weg om de mooiste geraniums te
kopen.Op de wekelijkse
markt is volop keus en in het voorjaar zijn er in de
omgeving diverse plantenmarkten. Ik koop mooie donkerrode
geraniums en meteen een paar stevige potten van beton die
eruit zien alsof ze zo uit de bergwand zijn gehakt.
Het resultaat mag er
zijn. Elke keer als we terugkomen lijkt het alsof we niet
weggeweest zijn, de bloeiende geraniums staan er perfect
bij.
Na anderhalf jaar is
het wat tuinieren betreft dáár min of meer bij gebleven. De
grote plannen staan voorlopig in de ijskast. Slechts 6
rozenstruiken zijn er tot nu toe geplant.
Aan meer komen we
gewoonweg niet toe. Elke keer als we er zijn moet eerst het
hoognodige gedaan worden, als daar zijn:
Het erf met grind
ontdoen van weelderig tierend onkruid, ben ik toch elke
keer al gauw een paar ochtenden mee bezig. De boeren uit de
omgeving geven het advies om er flink gif op te spuiten,
dan ben je er zo vanaf. Ik pieker er niet over. Het
ontspant enorm en af en toe schiet er ook een ree voorbij.
Dat wil je toch niet missen!
Dan zijn er nog de
ontelbare struiken die overal staan en regelmatig een
snoeibeurt nodig hebben. De gigantische laurierstruik moet
zelfs twee keer per jaar gekortwiekt worden.
Nog een paar van die
tijdrovende klusjes: de dakrand vrijhouden van de woekerend
klimop.
De wilde
bramenstruiken weghalen, die werkelijk overal de grond uit
schieten en volgens mij een compleet wortelstelsel over ons
hele terrein hebben.
En dan heb ik het
nog niet over de ontelbare brandnetels gehad, die zich
heerlijk thuis voelen onder onze fruitbomen (die overigens
ook gesnoeid moeten worden).
Genoeg tuinklusjes
die veel tijd kosten, maar die op een of andere manier net
zo leuk zijn als maken van bloemborders.
Maar...... het eerste begin is er. Van een vriendin uit ons
dorp heb ik zaden van stokrozen gekregen. Bij haar doen ze
het fantastisch. De zaden zijn inmiddels kleine plantjes en
ik heb ze uitgezet langs een hek. En de Hollandse bolletjes
zitten ook al in de grond. Ik verheug me op het
voorjaar.
Het kan misschien
een paar jaar duren, maar die bloementuin die komt er wel.
_______________
16 maart 2003