Wat moeten we dit jaar toch lang wachten op een warm voorjaar.
Al weken lang ijskoude temperaturen waar ik toch echt heel slecht tegen kan. Al weken snip, maar dan ook snip verkouden, ondanks de dagelijkse verse groenten en fruit en de inname van alle belangrijke vitaminepillen.
Het verlangen naar zon en warmte is groot, heel groot. Het geduld wordt aardig op de proef gesteld, niet alleen door de weergoden in Nederland, maar ook omdat we dit jaar pas half april kunnen ontsnappen uit ons dagelijkse jachtige leven.
Via het internet zie ik dat het voorjaar in ons kleine dorpje allang is losgebarsten. Vergeven van jaloezie denk ik aan iedereen die daar nu heerlijk bezig is in de tuin, of al hoopvol de temperatuur van hun zwembad aan het controleren is.
Ik weet zeker dat velen alweer lunchen op het terras en sommigen liggen misschien al op een ligbed om de eerste zonnestralen op te vangen.
Op de plaatselijke markten liggen de eerste voorjaarsgroenten als asperges en de paarse artisjokken alweer uitgestald en iedereen is de lange vervelende winter daar allang vergeten. Met vrolijke gezichten worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld en de bewoners maakt zich op voor een actief en aangenaam voorjaar gevolgd door een zinderende zomer.
En dan komt er ook nog een e-mail binnenkomt met de mededeling “we zijn even bij jullie huis gaan kijken en de voorjaar laat zich in alle glorie zien. De narcissen, blauwe druifjes, primula’s en viooltjes staan volop in bloei. De blauwe regen zit vol met knoppen en de forsythia’s straalt uitbundig geel”. Ik moet me enorm beheersen om niet meteen het bijltje erbij neer te gooien en in de auto te springen om al dat heerlijks met eigen ogen te gaan aanschouwen.
Uit ervaring weet ik dat begin april de omgeving op zijn mooist is. Overal staan de fruitbomen in bloei, want iedereen heeft er wel een paar in zijn tuin staan. Eerst verschijnt de bloesem van kersen-, pruimen- en abrikozenbomen, gevolgd door de peren en appels.
Bloesem is echt het
mooiste geschenk van moeder natuur. De bloemen zijn
liefelijke en passen zo helemaal bij de lente, pril en teer
en een voorbode van wat komen gaat.Na de bloesem volgt
de rest van de natuur, de sneeuwbal, de seringen, de wilde
orchideeën, de rozen, de hortensia’s, met als klap op de
vuurpijl een heerlijke oogst van kersen, pruimen, de
abrikozen, de appels en de peren en de kastanjes. En zo
gaat het elk jaar en ik wil er steeds minder van missen.
De twijfel over blijven of vertrekken slaat weer in alle
hevigheid toe en ik weet waar dat aan te wijten is, want
het is de wisselwerking tussen gevoel en verstand.
Die twijfel wordt nog eens aangewakkerd door mijn ongeduld
en motto “geniet nu en wacht niet tot later”, maar ook
doordat in een korte tijd een aantal mensen die ik ken op
jonge leeftijd zijn overleden. Sommige hebben de veertig
niet gehaald en anderen laten het leven vlak voor hun
pensioen. Hun hele leven gewerkt en dan de eindstreep niet
halen. Vreselijk lijkt me dat.
En zo mijmer ik nog een beetje door tot de datum van
vertrek in zicht komt en de auto weer wordt volgeladen.
Voor het eerst dit jaar zien we ons huis terug en als we
het hek in de verte zien, met daarachter het zonovergoten
huis, worden we helemaal warm van binnen. De winter is
voorbij, de kou verdwenen.
We zullen de Hollandse seizoenen nog een paar jaar moeten
accepteren om daarna welverdiend te genieten van een vroeg
en warm voorjaar, gevolgd door een snikhete zomer en een
lange warme herfst als toegift.
Alles op zijn tijd, want onze tijd komt nog wel.
_______________
14 januari 2007