De vorige eigenaars van ons huis hadden schapen die een groot gedeelte van het gras om het huis lekker kort hielden. De schapen hadden 2 velden en die velden waren afgeschermd door omheiningen van schapengaas.
Geen mooi gezicht vonden wij en we zijn dit jaar begonnen om die omheiningen weg te halen, want wij willen het gras direct om ons huis aan laten sluiten op de verder gelegen velden.
In april is E. gekomen om al die velden met de trekker te maaien, want het gras staat inmiddels zo hoog dat een gewone grasmaaier daar niet doorheen kan komen.
En wij zijn naar de dealer gegaan om dan toch maar zo’n mooi rood tractortje te bestellen. Want als je een mooi grasveld wil hebben, zul je het regelmatig moeten maaien. Hij is helaas niet op voorraad en we moeten wachten tot eind mei als we er weer zijn.
“Zodra u er bent, belt u mij op en dan kom ik ‘m brengen”. Wekenlang leest Arie de folder van voor naar achter en van achter naar voren. De internetsite van Husqvarna wordt onder de bookmarks gezet en regelmatig bezocht. Twee dagen voor ons vertrek laat hij de dealer weten dat we hem graag op vrijdagochtend willen hebben.
Als we na 6 weken weer in Frankrijk zijn kunnen we onze ogen niet geloven. Het gras staat alweer tot onze knieën. Als ons nieuwe tractortje dat maar aan kan...
En dan breekt het grote moment aan. Uit de bus van de dealer komt ons mooie tractortje gereden. Hij blinkt ons tegemoet. De dealer rijdt hem naar het grasveld, alwaar wij een uitgebreide demonstratie krijgen. Moeiteloos baant hij zich een weg door het hoge gras. En dan is het de beurt aan Arie. Vol trots rijdt hij zijn eerste rondje en ik zie aan zijn gezicht dat ie daar heel veel plezier in heeft. Het lange wachten wordt beloond.
De dealer vraagt of ik het ook wil proberen, maar dat aanbod sla ik af. Ik wil het wel, maar niet waar hij bij is. Stel je voor dat ik iets stoms doe, dan heeft hij een leuk verhaal en sta ik voor aap.
Nadat hij vertrokken
is popelt Arie om de velden aan te vallen. Zo gezegd zo
gedaan. Behalve dat ie af en toe verstopt raakt van het
hooi dat er nog ligt van de maaibeurt in april, maait hij
moeiteloos het kniehoge gras weg. Dan wil ik het ook wel
proberen en ook ik krijg de smaak te pakken. Het is echt
leuk. Je rijdt daar rustig in het zonnetje en het veld
wordt steeds mooier en mooier. Het is zeer ontspannend. We
hebben nu geen weilanden meer, het lijkt meer op een park.
De volgende ochtend wijdt Arie zich aan een klus die hoog
op het prioriteitenlijstje staat. De vloer van de keuken
schuren en lakken.
Ik kan de verleiding niet weerstaan en spring op onze mooie
oranje bolide en rij naar een ander veld dat nodig gemaaid
moet worden. Nooit gedacht dat ik dat zo leuk zou vinden.
Arie is hevig teleurgesteld omdat hij zich al weken heeft
verheugd op de rondjes met de tractor en nu pik ik zijn
speeltje in.
Niet getreurd, er blijft nog genoeg over....want....over
een week mag ie weer .....en ......na een week kan het
eigenlijk wel weer........enne.......hoe lag zal ie dat
leuk blijven vinden!
_______________
29 juni 2003