De Franse droom.

Nog één bocht naar links, nog een tiental meters ... niet te geloven ... daar staat ie: onze Franse droom! “En pierre” wat we heel mooi vinden, een sfeervolle statige buitentrap, die uitkomt op een veranda. Precies de afmeting die we in ons hoofd hebben en ook nog een mooie schuur erbij. In gedachten hebben we het huis al gekocht, maar de prijs ... tja de prijs ... boven ons budget!! We stappen uit en lopen buiten om het hek heen omdat twee gevaarlijk uitziende honden het eigendom van hun baasje goed bewaken.

Het is oktober 2000. Onze laatste mogelijkheid dat jaar om weer op zoek te gaan naar ons droomhuis in Frankrijk. 4 weken in juni hebben niks opgeleverd. Ook deze week lijkt op een teleurstelling uit te lopen. De vraag is groot naar het type huis dat wij zoeken en er is op dit moment niet veel op de markt. De laatste makelaar die we bezoeken heeft er twee, maar onze harten springen niet echt over. We zijn kritisch, vinden ook dat we dat moeten zijn, want het is geen bevlieging: we zoeken al 5 jaar. En – bladerend door het fotoboek – zien we het! Maar wel boven ons budget en toch is dit wat we zoeken. We krijgen het adres en de routebeschrijving en “moeten er eerst maar eens langs rijden”, want het ligt wel iets afgelegen, iets wat wij juist niet willen... Maar zodra we het zien weten we dat dit precies het huis is waar we jaren van gedroomd hebben. Niet alleen het huis, maar ook de plek. De roodgekleurde wijngaarden waar we op uit kijken, de mooie bossen, de enorme ruimte om het huis heen. En natuurlijk ook het zwembad dat erbij schijnt te horen. Alles bij elkaar is het groot, maar het voelt intiem. Hier willen wij wel oud worden.
Een dag voordat we terug moeten naar Nederland, kunnen we het huis bekijken. We houden ons neutraal, maar allebei onze harten maken grote vreugdesprongen bij elke meter die we lopen op “Margou”. Ik ben het al aan het inrichten. De keuken past niet echt bij de sfeer van het huis, maar is functioneel. De woonkamer is geweldig, de grote schouw nog helemaal intact. Ik zie ons al voor het knapperende vuur zitten. De slaapkamers ruim, maar saai. Geeft niks, een bus verf zal hier al wonderen doen. De badkamer klein, maar van alle gemakken voorzien. En dan de ruimte om het huis ... adembenemend. Zelfs de schuur blijkt in goede staat.

Terug naar Nederland. Anderhalve week lang hebben we gerekend en gerekend en afgewogen en afgewogen en ons eerste bod gedaan. De onderhandelingen door Arie duren 3 weken en dat heeft ie goed gedaan, want uiteindelijk krijgen we het huis voor het bedrag dat we in ons hoofd hebben. Onze Franse droom is werkelijkheid geworden!

_______________
1 september 2002