Toen we besloten tot de aanleg van een nieuwe zwembad, heeft er altijd in mijn achterhoofd een stemmetje gezegd dat ik wel eens voldoende input zou krijgen om een vervolgserie te schrijven over dit project. Nou, dat stemmetje heeft zich niet verloochend. Hier volgt deel twee.
Verbijstering, maar ook lichte paniek maakt zich van mij meester als ik hoor dat de gerenommeerde zwembadbouwer niets van onze forse aanbetaling af weet, dat we niet eens in de planning staan.
Ik weet niet meer aan wie we dat geld nu over hebben gemaakt. Aan S. – die blijkbaar met de noorderzon vertrokken is - of aan het bedrijf dat hij vertegenwoordigde.
Ik bel Arie op zijn werk en ook hij weet het niet meer. Ik heb gelukkig ook nog het nummer van de metselaar die een groot deel van het werk zal doen, namelijk de ‘bak’ bouwen en het terras aanleggen.
Eindelijk krijg ik hem aan de lijn en gelukkig spreekt hij ook heel goed Engels. "Madame, no panic. Ik heb in mijn planning staan om begin april aan uw zwembad te beginnen. Ja, S. is vertrokken, maar ik bel wel even met zijn baas. Het komt best in orde." Ik zeg nog "In april beginnen? Dan moet het klaar zijn, dat was afgesproken en we hebben ook al een groot deel aanbetaald". Daar reageert hij een beetje verbaasd op, maar eigenlijk ben ik allang blij dat er iemand íets in zijn planning heeft staan.
De volgende ochtend
gaat al om 07.15 uur de telefoon. Monsieur R. van
Everblue.
Hij komt met de
geruststellende mededeling dat het geld op hun rekening
staat en dat ze begin april gaan beginnen. Ik kan weer
rustig ademhalen en de valium opbergen.
Maar één ding is
zeker, een rustige vakantie zit er niet in. Het wordt er
weer een met bouwvakkers in de tuin.
Enkele weken later
arriveren we bij ons huis en constateren meteen dat ze nog
niet zijn begonnen. Het heeft de afgelopen weken enorm
geregend en dat is geen goed vooruitzicht. De kleigrond is
doorweekt en met dat gegeven weten we eigenlijk al zeker
dat ze voorlopig niet kunnen beginnen. We hebben ons
vergist, want het weer blijkt uiteindelijk niet de oorzaak
van de vertraging te zijn....
We zijn nog aan het
uitladen, als monsieur R. arriveert. “Bonjour, vous avez un
grand problème”. Hij is nogal nerveus en dit is onze eerste
ontmoeting met hem.
“De metselaar wil
niet meer voor u werken”. We kijken elkaar onthutst aan,
want de laatste keer dat we hem spraken was hij uiterst
vriendelijk en zeer bereid om alle problemen op te lossen.
En daarbij vinden we niet dat wíj een probleem hebben, maar
híj, Monsieur R. Wij reageren met de opmerking “als die ene
metselaar niet met ons wil werken, dan regelt u toch een
andere metselaar, dat is uw verantwoordelijkheid”.
Nee, dat zagen wij helemaal verkeerd. Hij is alleen maar
verantwoordelijk voor de installatie van het zwembad en
voor de andere twee bedrijven zijn we zelf
verantwoordelijk.Totaal overdonderd
door dit antwoord, gaan Arie en ik met hem in discussie,
maar het helpt geen zier. Mr. R. wordt steeds arroganter en
ik begin een behoorlijke aversie voor deze man te
ontwikkelen. We krijgen geen antwoord op de vraag waarom de
metselaar niet voor ons wil werken. Het enige wat R. doet
is die man zwart maken. En vooral dat laatste zegt mij dat
er iets totaal niet klopt. Zou mijn mensenkennis me nu
volledig in de steek hebben gelaten?
Nadat R. vertrokken
is bellen we met F. de metselaar. Als we hem uiteindelijk
aan de lijn krijgen en over het bezoek van R. vertellen,
ontsteekt hij in woede en wordt de verbinding verbroken! Of
hij heeft geen bereik meer met zijn telefoon – wat heel
goed mogelijk is – of hij heeft de telefoon erop gemikt!
Wij weten het niet.
De moed zakt ons
volledig in de schoenen. Een groot deel van het geld is al
aanbetaald, er is geen zicht op een spoedige start van het
zwembad. En wat ook in ons achterhoofd meespeelt, we hebben
voor de hele zomer boekingen aangenomen en deze mensen
verwachten wel een huis MET zwembad.
Wat moeten we doen?
De hele zaak afblazen en op zoek naar een ander? Hoe
krijgen we ons geld terug en waar vinden we op korte
termijn een bedrijf dat volgende week wil beginnen. April
is dé maand waarin zwembadbouwers stikken van het werk,
werk dat vaak al een half jaar van tevoren is aangevraagd –
net zoals wij hadden gedaan.
Na 3 jaar goede
ervaringen met de Fransen, worden we voor het eerst “goed
ziek” van het Franse zakendoen. Wordt vervolgd.
_______________
11 juli 2004