Typisch Nederlands

Nederlanders worden er al jaren van beticht dat ze weinig geld uitgeven aan boodschappen op hun vakantiebestemming. De hele auto wordt thuis volgemikt met Hollandse levensmiddelen a) omdat het goedkoper schijnt te zijn en b) dan weet je tenminste wat je eet. De kofferbakken vol met aardappelen, potten pindakaas en pakken hagelslag en niet te vergeten het eigen biermerk, koffie en thee. Het schijnt nog steeds voor te komen.

Ik heb me er altijd over verbaasd, omdat ik van mening ben dat producten in het buitenland even goed zijn als thuis en dat boodschappen doen in een ander land juist leuk is omdat je vaak onbekende producten tegenkomt, waarmee je kunt experimenteren. Toch maak ik me ook een klein beetje schuldig aan bovenstaand fenomeen. Bijvoorbeeld met de koffie. Vele Franse koffiemerken heb ik door het filter laten lopen – zelfs die met een klein DE-logo erop - maar geen van allen halen het bij mijn eigen vertrouwde merk uit Nederland. Mijn man zegt dat het door het andere water komt, maar ik denk van niet. Dus vaste bagage zijn een paar pakken koffie en ..oh ja.. ketjap, dat moet ik ook toegeven. De enige die ik heb kunnen vinden is van Susi Wang en die is zo smerig, dat ik ook elke keer een klein flesje uit Nederland meeneem. En hand op mijn hart, dat is het.

Maar in de loop der jaren is er iets geks ontstaan. Ik ben besmet geraakt met slepen van producten de andere kant op.
Als we terug naar Nederland gaan zit onze kofferbak steeds vaker vol met levensmiddelen... uit Frankrijk. Allemaal lekkere en makkelijke dingen die ik gevonden heb in de Franse supermarkten.
Visbouillonblokjes bijvoorbeeld, ze zijn veel geuriger dan de onze. Potjes met rouille - een scherp sausje dat zo heerlijk is bij vissoep - omdat ik die in Nederland niet kan vinden. Potjes met gedroogde knoflook inclusief een handig molentje in de dop. Wijn natuurlijk, omdat we die per 22 liter bij de boer in het dorp kunnen inslaan. Lekker en – toegegeven – super goedkoop.
Kleine augurkjes, die de meeste Nederlanders niet lekker vinden, maar ik wel. Droge worsten omdat je proeft dat ze van lekkere varkens zijn gemaakt. Verse eendenpoten om thuis heerlijke confit van te maken. Potten eendenvet om aardappeltjes in te bakken of een kip mee aan te braden.
Fijne pedaalemmerzakjes waarin een superhandig dichtstriksysteem is verwerkt.
Maar de allerbeste aanschaf die niet meer ontbreekt bij terugkeer naar Nederland: rollen keukenpapier. Nu zult u denken, wat is daar zo bijzonder aan. Ruiken ze naar lavendel of zit er een leuk motiefje op? Nee, het zit anders.
Bij toeval krijgen we een rol van onze vrienden. Het is oersterk en absorbeert prima. Na twee weken zit ik een lijstje voor de boodschappen te maken en bijna automatisch schrijf ik ‘keukenpapier’ op en kijk naar de plek waar ie hangt. Het lijkt alsof we er niets van hebben gebruikt want er hangt een ogenschijnlijke nieuwe rol. Ik kan mijn ogen niet geloven, want ik ben een echte grootverbruiker van keukenpapier en daarom had het allang op moeten zijn. Het lijkt wel een toverrol, je scheurt een stukje af en er lijkt niks af te gaan.
Bij navraag aan onze vrienden blijken zij dezelfde ervaring te hebben en zweren echt bij deze rollen. Zij kopen ze bij een supergoedkope supermarkt in de buurt en wijzen ons op nog meer fantastische producten uit die winkel.
De echte Nederlander in mij verloochent zich niet, de ware aard komt boven. Want de volgende dag laad ik de auto vol met deze superrollen en ook nog heerlijke diepvriesgamba’s voor maar vijf euro per kilo en vaatwasmiddeltabletten voor een fractie van de prijs dan ik gewend ben te betalen.....
Betrapt! Ik ben geen haar beter dan al die anderen Nederlanders die hun goedkope levensmiddelen meeslepen naar hun vakantieadres, alleen zijn bij mij de rollen omgedraaid.

_______________
2 mei 2004