‘Ah, vous-avez voté non, comme nous’. Na de eerste begroeting met de wijnboer gaat het gesprek al snel over het nee van Frankrijk en Nederland tegen de Europese grondwet. Vooral het platteland in Frankrijk heeft massaal nee gestemd. Maar niet ons dorpje. Zij zijn uitzondering in de hele regio. De boer heeft waarschijnlijk ook voor gestemd, want voor de handel zou het goed zijn en de wereld is groter dan Frankrijk. En zei hij met een lichte vorm van trots ‘in ons dorp wonen veel mensen met een goed verstand. Vandaar !‘
Natuurlijk kennen we niet alle mensen uit ons dorp, maar het is een mix van mensen die er altijd gewoond hebben en gepensioneerde Fransen, Engelsen en sinds een paar jaar ook enkele Nederlanders. Naast de plattelandsactiviteiten, zoals de jacht en jaarfeesten, is er ook veel aandacht voor cultuur. Er is een actieve toneelvereniging, die bovengemiddelde stukken speelt. Elk jaar in augustus is er een 5 daagse concertvoorstelling in de oude kerk, dat heel goed staat aangeschreven in de hele omgeving. Er is een cultuur historische kring die ondanks de beperkte middelen het cultureel erfgoed probeert te bewaren en waar mogelijk te restaureren. Onze burgemeester is een ‘intellectuel’ zoals de dorpsbewoners dat zo mooi zeggen en niet de gebruikelijke slager of café-eigenaar.
De mensen uit ons dorp zijn sowieso heel erg geïnteresseerd in politiek, maar ook hoe wij leven in Nederland. Waarom wij zo graag in Frankrijk willen wonen, het politieke klimaat in Nederland, het euthanasie- en drugsbeleid, etc.
Ondanks ons niet perfecte Frans hebben we daar altijd interessante gesprekken over met de andere Europeanen. Wij voelen ons Europees en zijn dolblij met de Euro. Natuurlijk niet met wat de leveranciers er mee gedaan hebben, maar wel met het principe van ‘één munt’.
Dat er natuurlijk
cultuurverschillen zijn, blijkt uit hele kleine dingen. En
dan heb ik het niet over de veel gehoorde clichés, maar
over een andere manier van omgaan met veranderingen in de
maatschappij.
Samenwonen is prima,
maar als er een kind komt ga je trouwen.
Het homohuwelijk ligt moeilijk en ik denk dat het nog wel
een tijdje zal duren voordat ze dat accepteren. Ze vinden
homoseksualiteit geen probleem, zolang je er maar niet mee
geconfronteerd wordt. Net zoals het hebben van een minnaar
of minnares, als je het maar niet laat merken aan de
buitenwereld.Zo ook bij ons in
het dorp. Onze burgemeester is van de herenliefde en
iedereen in het dorp weet dat en vindt dat prima. Als ze er
maar niks van merken, want nooit, maar dan ook nooit zien
we hem met zijn partner in het openbaar. Wij en de Engelsen
vinden dat echt heel erg raar, maar de rest vindt het prima
zo.
Drugsgebruik onder
jongeren is ook doorgedrongen op het platteland. Het
schijnt een groot probleem te zijn, maar wij merken er niks
van en komen er ook niet achter of het nu om softdrugs of
iets anders gaat. Legaliseren is echt onbespreekbaar en
stuit op grote weerstand. Dat veel Nederlanders voor zijn
wordt totaal niet begrepen.
En dan de
zelfgekozen kinderloosheid, wat in Nederland toch heel
normaal is. En ik dacht, ook in Frankrijk. Het was een
discussie met echt heel modern denkende Fransen, maar dit
begrepen ze echt niet. Je bent vrouw en dan wil je toch een
kind al is het er maar één. Je wilt toch je bloedlijn
voortzetten?
Aan de andere kant
klagen ze dat ouders tegenwoordig zo weinig tijd hebben
voor hun kinderen omdat ze allebei zoveel werken? Dan is
het toch beter dat je niet kiest voor kinderen. “Nee, dat
zag ik toch echt verkeerd”. Waarschijnlijk heeft het ermee
te maken dat Fransen dol op kinderen zijn, al is het er
maar één, dan is het toch een echte familie.
Zo zie je maar dat
alle Europeanen anders omgaan met sociale veranderingen en
dat maakt het ook zo leuk. Dat we ooit één Europa zullen
worden staat wel vast, maar ik hoop toch wel dat ieder land
zijn eigenheid behoud, anders wordt het wel heel erg saai.
_______________
4 september 2005