Toen we besloten tot de aanleg van een nieuwe zwembad, heeft er altijd in mijn achterhoofd een stemmetje gezegd dat ik wel eens voldoende input zou krijgen om een vervolgserie te schrijven over dit project. Nou, dat stemmetje heeft zich niet verloochend. Hier volgt deel vier.
Het is nu bijna eind april en de werkzaamheden aan het nieuwe zwembad zijn dan toch echt begonnen. Het slechte weer van de afgelopen weken heeft de kleigrond veranderd in een zompige matras. Als de bouwers met hun enorme vrachtwagens en graafmachines via de normale weg over ons terrein zouden rijden, zou daar niet veel meer van over blijven. Dus voordat we vertrekken hebben we een flink gat in onze omheining gemaakt, zodat de zware machines dicht bij de ‘bouwput’ kunnen komen zonder onze tuin volledig te vernielen.
Dat was een goeie beslissing, want na een paar dagen droog weer, plenst het weer met bakken uit de hemel. De pas gestorte betonnen vloer staat nu helemaal onder water.
Via onze vrienden horen we dat de bouwers er toch elke dag zijn en dat ze er alles aan doen om het werk voort te zetten. Ze hebben een geul laten graven om het water af te voeren en zijn bezig met de opbouw van de wanden.
Dan krijgen we via internet een paar wazige foto’s met de vorderingen van de bouw.
Niet bepaald een opwekkend beeld. Door de regendruppels ontwaren we een paar gemetselde muurtjes in een enorm groot troosteloos gat. We kunnen er nog niet ons toekomstige zwemparadijs in ontdekken. Maar we houden moed, ze zijn tenminste aan het werk.
Dan slaat het weer
eindelijk om en breekt er een drogere periode aan. Wij
krijgen te horen dat de fundering voorspoedig gaat en dat
de vorm van het bad al goed te zien is. Ook Everblue doet
zijn werk en heeft de leidingen en een deel van de
installatie geplaatst. Dat zou betekenen dat ze aan het
terras kunnen beginnen en als dat af is hoeft alleen de
liner er nog maar in. We beginnen al te hopen dat we over
een paar weken – als we weer richting het zuiden gaan – de
eerste duik kunnen nemen. Komt alles toch nog
goed.
Op Hemelvaartsdag
kunnen we weg en via een voorspoedige reis arriveren we ’s
middags bij ons huis. Oh la, la, de tuin is een ravage.
Overal sporen van zware machines, overal bouwmaterialen en
een nog erg onaf zwembad. Maar toegegeven, wát we zien ziet
er heel goed uit. Het is groot, veel groter dan we gedacht
hadden. We schrikken er een beetje van. Het is duidelijk
dat ze nog aan het terras moeten beginnen en we laten onze
hoop op een eerste duik al spoedig varen. Het worden weer
weken in het gezelschap van bouwvakkers.
’s Maandags vroeg rijdt er een complete cementwagen de tuin
in om de fundering van het terras te storten. De metselaar
is een rustige vent die op al onze vragen het zelfde
antwoord geeft. “Hoelang moet die vloer drogen?” “Mwoh”.
Wilt u iets drinken? “Mwoh”. Ook als zijn collega hem iets
vraagt is steevast zijn antwoord “Mwoh”. Elke ochtend om
half acht worden we gewekt met het woord “Mwoh” onder ons
raam, want dan beginnen ze. We moeten oppassen dat we het
niet gaan overnemen als hij erbij is, want we beginnen nu
ook met “Mwoh” te antwoorden, als iemand aan ons vraagt hoe
het met het zwembad gaat.
Het terras wordt
gelegd en we zijn ontzettend blij met de keuze van de
stenen. Het is natuursteen en ondanks dat het heel licht
van kleur is ‘verblinden’ ze niet, wat vaak wel het geval
is bij betonnen tegels. Het leggen gaat niet snel, maar het
wordt zorgvuldig gedaan en vijf dagen voor ons vertrek naar
Nederland is al het metselwerk klaar. Toch nog een duik
voordat we terug gaan?
Helaas.........de
liner kan niet op tijd worden geleverd en het
grondwerkbedrijf heeft geen tijd om nieuwe aarde rondom het
zwembad te storten.
We raken er maar
niet gewend aan dat in Frankrijk de dingen nu eenmaal
anders gaan.
En dan toch nog twee
dagen voor ons vertrek worden we gewekt door graafmachines,
die het terrein aan het egaliseren zijn en er even tien
vrachtwagens zand op storten. Jippie, kunnen we toch nog
gras zaaien en hopen dat het niet al te droog zal zijn
zodat er nog iets van op komt.
De eerste duik wordt
2 weken later niet door ons genomen, maar door onze
vrienden T. en B. die het zwembad voor ons hebben
ingewijd.
Eind juli wordt het
lange wachten beloond en springen we na een warme rit in
ons schitterend zwembad. We zijn er heel blij mee en ook
met het prachtige terras dat er omheen ligt. Het gras heeft
het moeilijk, maar dat zal ook wel goed komen.
Al met al viel de
vertraging voor Franse begrippen best mee – slechts 3
maanden. En heel belangrijk..... we zijn nu ingeënt tegen
Franse werklui. En dat is maar goed ook, want een volgend
project speelt al weer door ons hoofd. We zijn
gewaarschuwd.
_______________
29 augustus 2004